Jason van der Garde: 'Eigenlijk wist ik het al langer'.

Eigenlijk wist Jason van der Garde* (35) al langer dat het niet goed ging met zijn financiën. Tot hij uiteindelijk besefte dat hij het zelf niet meer kon oplossen en hulp zocht. Nu vindt hij dat hij daar eerder mee had moeten beginnen: “Maak financiële problemen bespreekbaar.”
“Het ging eigenlijk al verkeerd voor ik het doorhad”, beseft Jason nu. “Ik heb tot mijn 29e bij mijn ouders gewoond en ik heb in al die tijd eigenlijk nooit goed met geld leren omgaan.”
Toch leek er op het eerste gezicht, vijf jaar geleden, weinig mis: “Als touringcarchauffeur heb ik geen slecht salaris. De eerste tijd dat ik op mezelf woonde ging het ook goed. Ik besefte alleen niet dat ik totaal geen idee had van wat ik kreeg en uitgaf. Ik zette niets opzij. Ik betaalde mijn dingen, en als ik aan het eind van de maand nog geld had om op een terrasje te gaan zitten, dan was het allang best.”
Dat het gebrek aan overzicht in zijn financiën en geen reserve opbouwen hem duur zou komen te staan had Jason toen niet in de gaten. Tot het mis ging.

Oogkleppen

Zoals zo vaak komen problemen door een combinatie van dingen. In Jasons geval was dat zijn verhuizing naar Naaldwijk, waardoor zijn huur fors hoger werd. Vlak daarna sloot hij ook nog eens een flinke lening af om een nieuwe auto te kopen. Door het gebrek aan overzicht realiseerde Jason niet dat hij eigenlijk geld tekort kwam. “Je krijgt oogkleppen op. Als ik soms geld nodig had liet ik een betaling van een van mijn vaste lasten terugboeken. Ik besefte niet dat daardoor de schuld opliep.” Natuurlijk voelde hij wel aan dat het niet goed zat: “Maar ik durfde er niet over te praten. Ik maakte ook de post niet meer open. De onzekerheid, niet weten hoe diep je zit, dat creëert angst in je hoofd, en je hebt het idee dat je er helemaal alleen voor staat. Ondertussen ga je steeds meer dingen schrappen; geen vakantie, geen nieuwe kleren, een week hetzelfde eten.”

’Heftig’

Omdat er nu eenmaal niet snel over financiële problemen gepraat wordt, is het moeilijk om er over te beginnen, zo merkte Jason: “Je houdt een hele tijd de schijn op.”
Maar uiteindelijk vond Jason de moed om het aan een vriend te vertellen, en toen aan nog één: “Niemand veroordeelde me.” Toch had Jason er moeite mee toen iemand hem wees op de schuldhulpverlening: “Dat woord voelde negatief. Heftig. Voor mij was het een drempel. Ik vond het ook niet gemakkelijk om goede, toegankelijke informatie te vinden. Ja, er staat wel een en ander op internet, maar voor mij voelde het allemaal toch onvoorspelbaar.”
Niet de enige
Uiteindelijk nam Jason vorig jaar toch contact op met de schuldhulpverlening van de gemeente Westland. “Ik meldde me aan op de site en zat kort daarna met een aantal anderen bij een oriëntatiebijeenkomst. Gek genoeg voelde dat minder eng dan vooraf gedacht: Het helpt als je ziet dat je niet de enige bent.”
Kort daarna volgde een tweede gesprek. “Dan moet alles op tafel. Alles moet uitgezocht.”
Het in kaart brengen van de inkomsten, uitgaven en schulden hielp Jason met het krijgen van overzicht. “De schuld bleek flink, maar niet onoplosbaar.”

Bewustwording

Binnen schuldhulpverlening zijn verschillende paden naar een oplossing mogelijk. Jason koos bewust voor een route die hem dwong om zelf stappen te ondernemen: “Er was de mogelijkheid om mijn financiën over te laten nemen door de gemeente. Die zou dan mijn bankrekening beheren, de schulden regelen en mij van leefgeld voorzien. Maar ik heb bewustwording nodig en moet leren mijn financiën te beheren.”
Jason ging in gesprek met zijn werkgever. “Die heeft mij een renteloze lening gegeven waarmee ik alle verschillende schuldeisers kon betalen. Nu heb ik nog één schuld, en die los ik in vaste termijnen af. Ik heb nog steeds niet veel geld, maar wel duidelijkheid en controle.”

Blijven opletten

Toch blijft het opletten: “Pas geleden ontdekte ik dat ik toch een paar betalingen van mijn zorgverzekering gemist had.”
Inmiddels was Jason wel zelfverzekerd genoeg om zelf in gesprek te gaan met de zorgverzekeraar en een betalingsregeling te treffen. “Maar ik moet natuurlijk voorkomen dat dat nodig is.”
Zicht op financiën blijft een aandachtspunt: “Ik ga nu met een buurman die daar goed in is zitten om een goede begroting op te stellen, zodat ik echt weet wat ik krijg en wat ik overhoud. Denk niet dat je er bent als je eenmaal bij de schuldhulpverlening zit. Je moet steeds met je financiën bezig zijn. Maar maak je probleem wel bespreekbaar, bij vrienden, je werkgever, of ga naar de gemeente. Je zult zien dat je niet de enige bent.”
 

De naam Jason van der Garde is fictief om privacyredenen