Johan Visser: "Ik durfde de brievenbus niet meer te openen".

“Schuldhulpverlening is zwaar, maar gaf me wel veel rust”

Johan Visser* uit Poeldijk raakte ondanks een vast inkomen toch in de schulden. Met hulp van de gemeentelijke schuldhulpverlening klom hij uit de put. “Vraag hulp, blijf eerlijk en werk mee”, zijn een aantal tips die hij andere mensen met geldzorgen wil meegeven.

Geldzorgen? Lange tijd wist Johan Visser (62) niet echt wat dat waren. Hij had werk en een stabiel inkomen, ook toen hij zijn baan bij defensie moest opgeven door een burn-out. “Ik heb daarna in de beveiliging gewerkt. Toen dat door lichamelijke klachten moeilijker werd, ben ik via mijn werkcoach in de zorg terechtgekomen, en dat bevalt prima.”

Rondkomen was dan ook geen probleem. En toch ging het mis. “Na het overlijden van mijn eerste vrouw ontmoette ik opnieuw een vrouw waar ik mijn leven mee wilde delen. Zij had een huis met haar ex, en wilde daar graag blijven wonen, dus we besloten het te kopen. Bij het afsluiten van de hypotheek zijn grote fouten gemaakt. Het hypotheekbedrag was bijna het dubbele van wat ons was verteld. Daar loop je snel op leeg. We gingen snel in gesprek met de bank en verkochten het huis. De overwaarde was precies genoeg voor het aflossen van de hypotheekschuld. Maar we konden geen betaalbaar huis vinden, dus de woonlasten bleven te hoog.”

Kop in het zand

In zo'n situatie probeer je het ene gat met het andere te vullen, merkte Johan. “Dat werkt natuurlijk niet. Zo stapelden de schulden zich op.” Toen Johan en zijn vrouw ten slotte een betaalbaar huurhuis vonden, was het al te laat: “De achterstand was veel te groot. Dat besefte ik nog niet echt. Je steekt je kop in het zand: 'als ik het niet zie is het er niet'. Ik durfde de brievenbus niet meer open te maken en iedere keer als er aangebeld werd, vreesde ik het ergste. De angst was ontiegelijk groot. Ik had ook geen idee waar ik met mijn probleem naartoe kon.”

Loonbeslag

Tot Johans baas vroeg wat er bij hem aan de hand was. “Er wasbeslag op mijn loon gelegd.” Daarna volgde een goed gesprek. “Hij vertelde me dat er schuldhulpverlening bestond. Dat gaf hoop. Ik heb nog dezelfde dag contact opgenomen met de gemeente Westland en gezegd: ik zit in de schulden.” Kort daarna liep Johan ‘met een pak papier’ binnen bij een medewerker van de gemeentelijke schuldhulpverlening.

“Het was me toen niet nog helemaal duidelijk wat ze precies konden en wilden doen, maar ik legde mijn situatie uit en deed wat ze van mij vroegen. Het begon met een cursus over het schuldhulpverleningstraject. Verder moesten natuurlijk alle zaken op een rijtje gezet worden. Dat heb ik grotendeels zelf gedaan. Van het schuldbedrag onder de streep kreeg ik ogen als schoteltjes. Het was zo veel, dat ik dacht: 'hoe kom ik hier ooit uit'?”

Schuldhulp en budgetbeheer

Johan kreeg naast schuldhulpverlening ook budgetbeheer: “Dat zijn twee verschillende dingen die elkaar aanvullen”, legt hij uit. “Schuldhulpverlening gaat echt met je schulden aan de slag. Ze nemen contact op met de schuldeisers en proberen afspraken met hen te maken. Budgetbeheer is vooral persoonlijke begeleiding om met je geld om te leren gaan. Zij nemen je financiële administratie over. Als de situatie duidelijk is, dan is het eerste doel dat je je vaste lasten kunt blijven betalen. Daarnaast krijg je leefgeld. Alles wat verder over is, wordt opgespaard. Die 'boedel' wordt na verloop van tijd over de schuldeisers verdeeld.”

“Veel mensen denken dat het maximaal drie jaar duurt, maar dat is niet zo. Ik heb er bijvoorbeeld acht jaar over gedaan. Voordat die drie jaar ingaan, moet je situatie namelijk eerst stabiel zijn. Alleen dan staan de schuldeisers open voor een voorstel.”

Niet makkelijk

Rondkomen met leefgeld is niet altijd makkelijk: “Je kunt haast niks. Ik ben een paar keer bij de voedselbank geweest en daar was ik enorm blij mee. Schaamte? Daar had ik niet zo'n last van. Je voelt je wel schuldig, letterlijk, tegenover je schuldeisers.” Makkelijk was het allemaal niet, maar beter dan doorleven met schulden, zo merkte Johan: “Het meest blij was ik met de rust die je krijgt. Je staat er niet alleen voor. Er zijn kundige en neutrale mensen die je helpen met het regelen van dingen. Je bent niet meer bang voor de deurbel.”

De langverwachte brief

Vorig jaar kreeg Johan de langverwachte brief: “Het was klaar. Die dag heb ik gebak gehaald. Maar je beseft het je pas echt als je weer helemaal zelf je geldzaken doet. Daar heb ik cursussen voor gevolgd. Als ik dat nodig heb, kan ik nog bellen met de gemeente voor advies. Bang om weer in de schulden te raken ben ik niet.”

“Als ik eerder geweten had van schuldhulpverlening, dan was ik er ook eerder naartoe gegaan”, benadrukt Johan. “Laat schaamte je niet tegenhouden. Neem contact op als je het idee hebt dat je in de rottigheid zit. Blijf altijd eerlijk en werk mee waar dat gevraagd wordt. Blijf vriendelijk. Leg dingen uit. Dat is de enige manier om dingen gedaan te krijgen.”

 

* De naam Johan Visser is fictief om privacyredenen